Deniz, okulun robotik takımında aylardır yarışma robotunu programlamaktadır. Yarışmadan bir gün önce deneme sırasında robot engele çarpar ve takım telaşlanır. Deniz kodu düzeltir, robot da yeni komutu hatasız uygular. Aynı gün gerginlikle takım arkadaşı Oğuz’a kırıcı bir söz söyler ve Oğuz sessizce atölyeden çıkar. Deniz akşam eve dönerken ikisi arasındaki farkı düşünür: “Robot yalnızca verilen komutu yapıyor, hata yapınca pişman olmuyor, kimseden özür dilemiyor. Ben ise yaptığımın yanlış olduğunu anlıyorum ve özür dileyip dilememeye kendim karar veriyorum.” Ertesi sabah Oğuz’un yanına gidip özür diler. Oğuz onu dinledikten sonra çantasından din kültürü kitabını çıkarır, “Hani Rabbin meleklere, ’Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım.’ demişti…” ayetini (Bakara suresi 30. ayet) gösterir ve “Seçebildiğimiz için sorumluyuz.” der.

Çevre kulübü üyeleri, bir cumartesi sabahı sahil temizliğine katılır. Üç saat içinde onlarca torba plastik toplarlar. Kıyıda çöplerin arasında ölmüş küçük deniz canlıları görünce neşeleri kaçar. Mert eline aldığı küçük canlıya bakarak “Göze bu kadar küçük görünen canlılar bile düzenin bir parçası. Biz ise bu düzeni çöple bozuyoruz.” der. Kulüp öğrencileri kısa bir mola verdiğinde Ece, yanında getirdiği ders kitabındaki şu ayeti açar:

Sena, ailesiyle gittiği yaylada ilk kez yıldızlarla dolu bir gökyüzü görür. Şehirde ışıklardan dolayı bu manzarayı hiç fark etmemiştir. Gece boyunca çadırın önünde oturur, sabaha karşı güneşin doğuşunu izler. Gece ile gündüzün birbirini düzenli izleyişine bakarak bu düzenin rastgele olamayacağı sonucuna varır. Sabah babasına heyecanla “Gözümle gördüğümü aklımla değerlendirince Yaratıcı’yı daha iyi düşünüyorum.” der. Sonra bir süre duraksar ve yüzü ciddileşir: “Ama Rabbimin benden ne istediğini, O’na nasıl kulluk edeceğimi gökyüzüne bakarak öğrenemiyorum.” Babası çayını bırakır, gülümseyerek “Bunun için Allah bize başka bir yol daha göstermiştir.” der. Sena bu yolun ne olduğunu din kültürü kitabından araştırmaya karar verir.

Melis, din kültürü kitabında adı geçen Hay bin Yakzan adlı eseri merak eder ve okul kütüphanesinde arar. Endülüslü İslam düşünürü İbni Tufeyl’in bu eserinde ıssız bir adada büyüyen Hay anlatılmaktadır. Hay’a hiç kimse bir şey öğretmemiştir. Çevresindeki tabiat olaylarını gözlemler, canlıların doğup ölmesini, gökyüzünün düzenini inceler ve gördüklerini aklıyla analiz eder. Sonunda mutlaka yüce bir yaratıcının olması gerektiği sonucuna ulaşır. Melis kitabı bitirince arkadaşına şöyle sorar: “Kimse ona ders vermediği hâlde yaratıcıyı araması, insanın içindeki bir özelliği gösteriyor olabilir mi?” Bu soruyu din kültürü dersinde öğretmenine de aktarır. Öğretmen soruyu bütün sınıfa yöneltir ve öğrencilerden kitaptaki kavramlardan yararlanarak cevap aramalarını ister.

Yusuf, önemli bir sınavdan önceki gece çok gergindir ve uzun uzun dua eder. Sınavı iyi geçince sevinir, arkadaşlarıyla kutlama yapar ve günlerce duayı hiç aklına getirmez. Bir süre sonra ablası hastalanıp hastaneye yatırılır. Yusuf hastane koridorunda oturup yeniden Allah’a yönelir, gözyaşlarıyla ablasının iyileşmesini diler. Ablası taburcu olduktan birkaç gün sonra Yusuf kendi davranışını fark eder ve “Ben yalnızca sıkışınca dua ediyorum.” diye düşünür. O hafta din kültürü dersinde kitabında “İnsana nimet verdiğimizde yüz çevirir ve yan çizer. Başına bir kötülük gelince de yalvarmaya koyulur.” ayetini okur. Ayetin kendisini anlattığını hisseder ve duaya bakışını değiştirmeye karar verir. (Fussilet 41/51)

Zehra Hanım bir hastanede hemşiredir. Namazlarını vaktinde kılmaya özen gösterir, nöbetten çıktığında annesinin ihtiyaçlarıyla ilgilenir. On iki saatlik nöbetin sonunda yorgun olsa da hastalarına nazik davranır, yaşlı hastaların yakınlarına durumu sabırla anlatır. Bir gece yeni başlayan genç meslektaşı, Zehra Hanım’ın bir hastanın yanında dakikalarca durduğunu görür. “Sen ibadetini namazda yapıyorsun zaten. Bu kadar özenin ibadetle ne ilgisi var?” diye sorar. Zehra Hanım kısa bir cevap verir: “Namazda Rabbimin huzurunda olduğumu biliyorum. Bu bilinç seccadeden kalkınca bitmiyor.” Genç hemşire bu söz üzerine bir süre düşünür ve o geceki nöbetinde hastalarına farklı bir gözle bakmaya başlar.

Kerem, futbol maçında takımının yenilmesine sinirlenir ve sınıf arkadaşı hakkında doğru olmayan bir söz söyler. Söz kısa sürede yayılır ve arkadaşı çok üzülür. Akşam Kerem yaptığının yanlış olduğunu fark eder, huzursuz olur ve yemek yiyemez. “Ben hep böyleyim, artık düzelmem.” diye düşünmeye başlar. Annesi odasına gelip ne olduğunu sorar. Kerem olanları anlatınca annesi önemli olanın hatayı fark ettikten sonra ondan dönmek olduğunu söyler. Ardından “Her kim de işlediği zulmünün arkasından tövbe edip durumunu düzeltirse kuşkusuz, Allah onun tövbesini kabul eder.” ayetini okur. Kerem ertesi gün okula giderken ne yapması gerektiğini düşünmektedir. Yaptığını arkadaşına nasıl anlatacağını da bilememektedir. (Mâide 5/39)

Nisa, Kur’an okumayı yaz kursunda yeni öğrenmektedir. Sınıfta diğerleri akıcı okurken o harfleri tek tek birleştirir. Yavaş okuduğu için çekinir, sırası gelince sesini kısar ve bir gün eve dönerken “Ben düzgün okuyamıyorum, bırakayım.” demeye başlar. Arkadaşı Hira onun üzüldüğünü görür ve din kültürü kitabında okuduğu Hz. Peygamber’in şu sözünü gösterir:

Nisa o günden sonra her gün az da olsa okumaya başlar. Zamanla bu vakit, onun için Rabbiyle baş başa kaldığı bir zamana dönüşür.

Yurt dışından gelen Yahya, bu yıl okula yeni başlamıştır ve Türkçeyi yeni öğrenmektedir.

Bazı sınıf arkadaşları onun konuşmasıyla ve teninin rengiyle şaka yapar, teneffüste taklidini yapar. Yahya önce gülümsemeye çalışır, sonra üzülür ve sınıfta sessizleşir, derslerde parmak kaldırmaz olur. Durumu fark eden din kültürü öğretmeni kimseyi suçlamadan derste Rûm suresinin şu ayetini okur: “O’nun delillerinden biri de gökleri ve yeri yaratması, dillerinizin ve renklerinizin birbirinden farklı olmasıdır. Şüphesiz bunda bilenler için (alınacak) dersler vardır.” Sınıfta uzun bir sessizlik olur. Ertesi gün öğrenciler Yahya’dan özür diler, onunla tanışmak için yanına gelir ve ülkesini anlatmasını ister. (Rûm 30/22)

Ece, kış tatilinde dedesinin köyüne gider. Toprak kurumuş, ağaçlar yapraksız, bahçe boş görünmektedir. Dedesine “Burası hiç canlanacak gibi durmuyor.” der. Bahar tatilinde yeniden geldiğinde şaşırır: Yağmurlardan sonra her yer yeşermiş, ağaçlar çiçek açmıştır.

Dedesi onu bahçeye götürür ve Rûm suresindeki “Yine O’nun delillerindendir ki size korku ve ümit vermek üzere şimşeği gösteriyor, gökten su indirip ölümünün ardından yeryüzünü onunla diriltiyor.” ayetini okur. Ece, derste öğrendiği 19. ayetteki “İşte siz de böyle çıkarılacaksınız.” ifadesini hatırlar. Bir süre yeşeren toprağa bakar ve “Toprak her bahar bize bir şey anlatıyor galiba.” der. Dedesi gülümser ve bu sözün üzerinde biraz daha düşünmesini ister.

Selma, dua etmeyi ve namaz kılmayı sevgiyle öğreten bir ailede büyümüştür. Annesinin yanında ilk namazını kıldığı günü hâlâ hatırlar. Lisede bir arkadaşı ona merakla “Neden inanıyorsun?” diye sorduğunda “Ailem böyle öğretti.” cevabını verir, sonra yeterli bilgisi olmadığını fark edip utanır. Durumu din kültürü öğretmenine anlatır. Öğretmeni “Ailenden öğrendiklerin çok kıymetli. Bunların üzerine Kur’an’dan ve sünnetten bilgi ekleyebilir, yaratılış üzerine tefekkür edebilirsin. Böylece inancın delillere dayanır.” der. Selma o günden sonra her gün birkaç ayet ve hadisin anlamını okumaya, öğrendiklerini defterine yazmaya başlar. Birkaç ay sonra aynı soruya daha kendinden emin cevap verebildiğini görür.

Mahallede bakkallık yapan Kâzım Amca namazını aksatmaz, zekâtını verir, israftan kaçınır. Bir gün kapanışa yakın bir müşterisinin dükkânda unuttuğu cüzdanı bulur. İçinde yüklü miktarda para vardır. Kâzım Amca cüzdanın içindekilere dokunmadan kimliğe bakıp sahibini bulur ve aynı akşam evine götürür. Komşuları onun hakkında “Bu insana gönül rahatlığıyla güveniriz.” der. Cüzdanın sahibi ertesi gün teşekkür etmeye gelir ve ona hediye vermek ister; Kâzım Amca bunu kabul etmez. Dükkânda yardımcı olan torunu Bilal, dedesinin neden bu kadar titiz davrandığını sorar ve “Kimse görmedi, kimse bilmezdi.” der.

Kâzım Amca “İnanmak yalnızca söylemek değil, inancı hayata yansıtmaktır. Rabbime güveniyorum, insanlar da bana güvenebilmeli.” cevabını verir.