Cevat Bey, ailesiyle deprem kuşağındaki bir ilçeye taşınmak için ev bakmaktadır. Fiyatı uygun bir daire bulur, eşi ve çocukları da evi çok beğenir. Ancak binanın kolonlarında çatlaklar görünce mal sahibinden binanın dayanıklılığını gösteren rapor ister. Mal sahibi “Deprem Allah’ın takdiridir. Yıkılacaksa raporlu bina da yıkılır.” diyerek bunu gereksiz bulur ve kira için acele etmesini söyler. Cevat Bey eşine “Depremin ne zaman olacağı elimde değil ama hangi evde oturacağıma ben karar veriyorum.” der ve şu ayeti hatırlar:

Salih, bir manavda çalışmaktadır. Müşteriler azalıp işler kötüye gidince dükkân sahibi terazinin ayarını değiştirip müşteriden fazla para almayı önerir: “Rızkımızı biz kovalamazsak kim kovalayacak?” Salih’in iş arkadaşı Mert ise tam tersini savunur, tezgâhı düzenlemeyi bile gereksiz bulur: “Boşuna yorulmayın, rızkı veren Allah, oturduğumuz yere de gelir.” İkisi de Salih’in kendilerine hak vermesini bekler. Salih ikisine de katılmaz ama o an cevap veremez. O gece eve gidince şu ayet ile hadisi düşünür:

Doktor, tansiyonu yükselen Nazife Nine’ye düzenli ilaç kullanmasını ve tuzu azaltmasını söyler. Nine birkaç gün ilacını içer, sonra kendini iyi hissedince bırakır. Kızı uyarınca “Hastalığı da şifayı da veren Allah’tır. Ne yazılmışsa o olur.” diye karşılık verir. Bir gün baş dönmesiyle düşünce torunu Zeynep onu hastaneye götürür. Doktor, ilacı bırakmanın durumu ağırlaştırdığını söyler. Zeynep ninesinin elini tutarak “Dua etmene, sabretmene hiç itirazım yok. Ama senden çare aramanı da istiyorum.” der. Nazife Nine hastanede geçirdiği iki günde çok düşünür. Eve döndüğünde hem ilaçlarını kullanmaya başlar hem de sabırla dua etmeyi sürdürür. Zeynep ninesinin bu değişikliğine çok sevinir.

Yeni taşındığı apartmanda Tolga, geceleri yüksek sesle müzik dinlemektedir. Üç gece üst üste bu şekilde devam edince alt kattaki komşusu, ertesi gün sınavı olan oğlunun uyuyamadığını söyleyerek kapısını çalar. Tolga “Benim evim, istediğimi yaparım. Özgür bir insanım.” diyerek kapıyı kapatır. Apartman sakinleri rahatsızlığını yöneticiye iletir. Yönetici konuyu toplantıya taşır ve herkesin evinde rahat etme hakkı olduğunu, gece gürültü yapmanın apartman kurallarına aykırı olduğunu hatırlatır. Toplantıda kimse Tolga’ya kızmaz ama herkes yaşadığını anlatır. Tolga toplantıdan sonra düşünür, komşusundan özür diler ve “Özgürlüğümün nerede bittiğini anladım.” der. Bir daha gece müzik açmaz, komşusunun oğluna da sınavında başarılar diler.

Beş yaşındaki Kaan, ablası Ece’nin bilim fuarı için haftalarca uğraşarak yaptığı maketi oynarken kırar. Ece üzülür ama kızmaz: “O daha yaptığının sonucunu anlayamıyor.” der ve maketi yeniden yapar. Aynı hafta okulda sınıf arkadaşı Serkan, Ece’nin yeni maketini şaka olsun diye bilerek masadan iter. Ece bu kez Serkan’dan özür dilemesini ve maketi onarmasını ister. Serkan “Kardeşine kızmadın, bana niye kızıyorsun?” diye sorar ve haksızlığa uğradığını söyler. Ece o an ne diyeceğini bilemez. O akşam kitabında şu ayeti okur ve Serkan’a vereceği cevabı bulur:

Berk, matematik sınavına çalışmaz ve sınavda yanındaki arkadaşının kâğıdına bakarken yakalanır. Durum tutanakla okul idaresine bildirilir. Rehber öğretmeninin odasında “Hocam, kaderimde varmış. Allah bunu biliyordu, ben ne yapabilirdim?” der. Öğretmeni onu azarlamaz, sınavdan önceki gece neden çalışmadığını sorar. Berk biraz duraksar ve “Canım istemedi.” cevabını verir. Öğretmen bu cevabın önemli olduğunu söyler ve “İnsan için ancak çalıştığı vardır.” ayetini (Necm suresi 39. ayet) okur. Berk odadan çıkmadan önce bir süre düşünür. Yaptığının sonucuna katlanacağını ve bir sonraki sınava hazırlanacağını söyler.

Öğretmeni ona bir çalışma planı yapmasını önerir ve bu konuyu din kültürü dersinde de düşünmesini ister.

İnşaatta çalışan Hakan, baret takmayı gereksiz bulmaktadır. Sıcak günlerde bareti rahatsız edici bulur, arkadaşları da onu örnek alıp çıkarmaya başlar. Ustabaşı uyarınca “Başıma ne gelecekse gelir.” der. 4-10 Mayıs İş Sağlığı ve Güvenliği Haftası’nda yapılan eğitimde de dikkatle dinlemez. Aynı hafta yukarıdan düşen küçük bir parça, Hakan’ın yanındaki işçinin baretine çarpar. İşçi yara almaz. Korkuyla izleyen Hakan’a ustabaşı, Hz. Peygamber’e devesini bağlayıp bağlamayacağını soran kişiye verilen şu cevabı anlatır: “Önce onu bağla, sonra Allah’a tevekkül et!” (Tirmizi, “Sıfatü’l-Kıyame”, 60). Hakan o günden sonra baretini çıkarmaz ve arkadaşlarına da aynı şeyi hatırlatır. İş yerindeki diğer işçiler de onu görerek baretlerini takmaya başlar.

Furkan “Kimseye hesap vermem, canım ne isterse onu yaparım.” demeyi sever. Oysa sosyal medyadaki beğeni sayısı düşünce morali bozulmakta, gece geç saatlere kadar telefonundan ayrılamamakta, namazını ve derslerini aksatmaktadır. Ailesi uyarınca “Özgürlüğüme karışmayın.” der. Okul gezisinde gidilen yerde telefon çekmez. Furkan iki gün boyunca önce huzursuz olur, sonra arkadaşlarıyla konuştuğunu, iyi uyuduğunu ve rahatladığını görür. Eve dönünce ablasına bunu anlatır. Ablası “Özgür olduğunu söylüyorsun ama telefonunu bırakmak istediğinde bırakamıyorsun.” der. Furkan bu sözü düşünerek din kültürü kitabındaki özgürlük bölümünü yeniden okur. Okuduklarını kendi hayatıyla karşılaştırır, telefonunu kullandığı süreyi not etmeye başlar. Gece yatmadan önce telefonu başka bir odaya bırakmayı dener.

Ali Amca, mahalle camisinin bahçesini yıllardır gönüllü olarak temizlemektedir. Her sabah erkenden gelir, yaprakları süpürür, çiçekleri sular. Mahalleli de bu emeğe alışmıştır.

Geçirdiği ameliyattan sonra doktor ona ağır iş yapmamasını söyler ve Ali Amca bu işi sürdüremez hâle gelir. Pencereden bahçeye bakarken kendini suçlu hisseder: “Eskisi gibi yetişemiyorum, Rabbime karşı mahcubum.” Ziyaretine gelen imam onun üzüntüsünü fark eder ve Bakara suresinin 286. ayetinden şu ifadeleri okur:

Din kültürü dersinde Bakara suresinin son ayetleri işlenirken Melike elini kaldırır:

“İçimden geçen her düşünceden sorumlu muyum? Bu çok ağır.” Sınıftaki birkaç öğrenci de aynı kaygıyı taşıdığını söyler. Öğretmen aynı kaygının sahabede de görüldüğünü anlatır:

Bakara suresinin 284. ayetindeki “İçinizdekini açığa vursanız da gizleseniz de Allah sizi ondan hesaba çeker.” ifadesi üzerine sahabe endişelenir ve Hz. Peygamber’e gelir. Hz. Peygamber onlara “Duyduk, itaat ettik.” demelerini öğütler. Sahabenin böyle söylemesinin ardından 285 ve 286. ayetler iner. Öğretmen ayetleri tahtaya yazar. Melike ayetleri okuyunca rahatlar ve arkadaşlarına ne anladığını anlatmak ister. Öğretmen ona söz verir ve sınıf onu dinlemeye hazırlanır.

Okul kütüphanesi “Din Nedir?” konulu bir söyleşi düzenler. Salon öğrencilerle dolar.

Farklı bölümlerde okuyan dört konuşmacı, sırayla kendi alanlarının bakışını anlatır ve dini şöyle tanımlar:

Nur: Din, insanın kozmik düzeni ve varoluşunu anlamlandırma çabasıdır.

Kerim: Din, toplumun birliğini güçlendiren bir olgudur.

Sude: Din, insanın içinde bulunduğu his ve duygulardır.

Cihan: Din, manevi varlıklara olan imandır.

Mehmet, din kültürü ödevi için sözlükte “din” kelimesini arar. Boyun eğmek, itaat etmek, hesaba çekmek, ceza ve mükâfat gibi anlamları görünce “Bir kelimenin bu kadar anlamı olur mu?” diye şaşırır. Ertesi gün defterini öğretmenine gösterir. Din kültürü öğretmeni kelimenin Kur’an’da doksan iki yerde geçtiğini söyler. Sözlük anlamının yeterli olmadığını, dinin ne olduğunu kavramak için terim anlamına da bakması gerektiğini belirtir. Mehmet kütüphanede kitabı açıp tanımı dikkatle okur, üzerinde düşünür ve öğretmenine dönerek “Demek ki din, insanın zorla değil isteyerek yöneldiği bir yol.” der. Öğretmeni gülümser ve bu cümleyi ödevine tanımdaki bir ifadeyle ilişkilendirerek yazmasını ister.